Inwestycje w odnawialne źródła energii coraz częściej podejmują prywatne firmy. Wybór jest szeroki. Pompy ciepła, kolektory słoneczne, ogniwa fotowoltaiczne itp. Takie inwestycje mogą być wspierane ze środków publicznych. Jak zdobyć takie pieniądze? Czy to się opłaca? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań uzyskać można na bezpłatnych szkoleniach organizowanych w Ośrodku Szkoleniowo-Badawczym w Zakresie Energii Odnawialnej w Ostoi (k. Szczecina).

Szkolenia dla przedsiębiorców i ich pracowników

 W szkoleniach mogą wziąć udział pracownicy i właściciele mikro i małych firm zainteresowani inwestycjami w odnawialne źródła energii. Wystarczy, że posiadają budynek, w którym chcieliby zainstalować takie urządzenia. Jeśli więc Twoja firma posiada jakiekolwiek pomieszczenia gospodarcze, np.: warsztat, sklep, magazyn itp. i zamierza zakupić np.: kolektory słoneczne lub pompę ciepła, to oferta ta jest właśnie dla Ciebie. Inna grupa osób, które mogą wziąć udział w szkoleniach to pracownicy spółdzielni mieszkaniowych, deweloperów oraz firm projektujących budynki.

Wszystko finansuje Unią Europejska

 Każde szkolenie trwa 3 dni. Prowadzone jest w supernowoczesnym budynku naszpikowanym elektroniką oraz wyposażonym w różnego typu urządzenia wykorzystujące odnawialne źródła energii. Zajęcia prowadzone są w małych grupach a trenerami są praktycy z wieloletnim doświadczeniem. Dodatkowo istnieje możliwość skorzystania z indywidualnego doradztwa ekspertów. Dla osób spoza Szczecina przewidziano zakwaterowanie w pokojach o wysokim standardzie oraz wyżywienie. Wszystko finansuje Unia Europejska. Uczestnicy nie ponoszą żadnych kosztów poza kosztami dojazdu do Ośrodka.

Są wolne miejsca

Projekt realizowany będzie do stycznia 2011 r. Formularz zgłoszeniowy oraz dodatkowe informacje dostępne są na stronie internetowej www.szkolenia.oze.szczecin.pl (kliknij!) lub pod nr tel.: 91-483-54-50. Liczba miejsc ograniczona.

Przeciętnie, mieszkaniec Szczecina wytwarza  325 kg odpadów w ciągu roku! 

Tylko 5 % z nich trafia do powtórnego przetworzenia. Reszta jest składowana na wysypiskach odpadów, które stanowią najgorszą dostępną alternatywę dla postępowania z odpadami.

   W ciągu roku produkujemy:

Recykling 1 tony papieru pozwala na zaoszczędzenie:
• od 2,3 m3 do 7 m3 miejsca na składowisku,
• 26500 litrów wody,
• 1476 litrów ropy,
• 4200 kWh energii - wystarczającej do ogrzania przeciętnego mieszkania przez okres pół roku.
Ponadto wyprodukowanie papieru z makulatury, zamiast z pulpy drzewnej, chroni 17 drzew przed wycięciem oraz ogranicza ilość:
• zużycia energii o 75%,
• zanieczyszczeń powietrza o 74%,
• ścieków przemysłowych o 35%,

Recykling 1 tony szkła pozwala na zaoszczędzenie:
• 603 kg piasku, 196 kg sody kalcynowanej, 196 kg wapienia i 68,5 kg skalenia - ogranicza się w ten sposób degradację krajobrazu.
Wyprodukowanie nowego wyrobu ze stłuczki szklanej ogranicza ilość:
• zużycia energii o 25 - 32%,
• zużycia wody o 50%,
• zanieczyszczeń powietrza o 14 - 20%,
• odpadów przemysłowych o 97%.

Szkło może być przetwarzane praktycznie nieograniczoną ilość razy!

Recykling metali:
Produkcja stali ze złomu ogranicza ilość:
• zużycia surowców pierwotnych o 90%: 1134 kg rudy żelaza, 453,5 kg węgla i 18 kg wapienia,
• odpadów górniczych o 97%,
• energii o 74%: dla innych metali oszczędności te wynoszą: aluminium 95%, miedzi 85%, cynku 60%, ołowiu 65%,
• zużycia wody o 40%,
• ścieków przemysłowych o 76%,
• zanieczyszczeń powietrza o 86%.

 Segregując odpady chronisz środowisko oraz siebie i przyszłe pokolenia przed życiem w zanieczyszczonym otoczeniu.

      Mamy przyjemność poinformować, że miasto Szczecin rozpoczęło realizację projektu „Household Participation   in Waste Managment”  (tłum.: „Zarządzanie Odpadami w Gospodarstwach Domowych”).

     Projekt realizowany jest w ramach  Programu Współpracy Transgranicznej Południowy Bałtyk 2007-2013. Dotyczy zarządzaniu środowiskiem Morza Bałtyckiego oraz przygotowania i wdrożenia inwestycji pilotowych w zakresie nowoczesnej gospodarki odpadami.  Ma charakter międzynarodowy i realizowany jest przy współpracy partnerskiej.

Mapa regionu Południowego Bałtyku (kliknij!)

Strona WWW Programu Operacyjnego Południowy Bałtyk (kliknij!)

Uczestnicy projektu:

1. Region Skane (Lider Projektu), Szwecja
2. Przedsiębiorstwo Zarządzania Odpadami z miasta Kristianstadt, Szwecj
3. Przedsiębiorstwo Komunalne NSR AB (producent bio-gazu), Szwecja
4. Przedsiębiorstwo Komunalne VA Syd, Szwecja
5. Uniwersytet w Lund, Wydział Strategii Środowiskowej, Szwecja
6. Gmina Miasto Szczecin, Polska
7. Gmina Miasto Koszalin, Polska
8. Uniwersytet Nauk Stosowanych w Wismarze, Niemcy
9. Ernst Moritz Arndt University of Greifswald, Niemcy 
10. Przedsiębiorstwo komunalne Sysav R&D, Szwecja

      Ważnym aspektem projektu jest działanie na rzecz rozwiązania problemów dotyczących tzw. „Hotspots” (tłum.: „Gorące Miejsca”), które są źródłem emisji zanieczyszczeń gruntowych, wodnych i atmosferycznych w strefie brzegowej Południowego Bałtyku.

      Obszar programu obejmuje duży i zróżnicowany obszar. Przykładowo w Polsce składowanych jest wciąż 95% odpadów komunalnych. Dla porównania w Skandynawii składuje się już jedynie 3% odpadów. Reszta jest poddawana odzyskowi. Cały obszar programu objęty jest Dyrektywami Unii Europejskiej zmierzających do ograniczenia ilości składowanych odpadów i maksymalizacji odzysku surowców wtórnych.

     Wciąż zbyt duże, szczególnie na obszarze Polski, jest składowanie odpadów biodegradowalnych, które ma szczególnie negatywne oddziaływanie na środowisko. Odpowiednio przetworzone odpady biodegradowalne stanowią wydajne i efektywne źródło energii. Doprowadzenie do zwiększenia użycia biogazu jest jednym z podstawowych celów projektu.

     Nierównomierny rozwój poszczególnych systemów gospodarowania odpadami i zarządzania środowiskiem na obszarze objętym projektem powoduje, że poszczególni partnerzy stoją przed zróżnicowanymi  wyzwaniami.

     Dla miasta Szczecina priorytetem programu jest budowa nowoczesnego Centrum Recyklingu „Eko Punkt” oraz modernizacja istniejących Punktów Zbiórki Odpadów Problemowych, w ten sposób, by były przygotowane na przyjęcie większej ilości frakcji odpadów, w tym odpadów „zielonych”.

     Podstawą współpracy przy realizacji programu jest wymiana doświadczeń oraz transfer wiedzy pomiędzy partnerami. Dzięki dzieleniu się doświadczeniami w zarządzanie i programowanie  gospodarki odpadami ma odbywać się w zgodzie najlepszymi dostępnymi technikami oraz stanem wiedzy i praktyką. Ma to doprowadzić do osiągnięcia poprawy ogólnego stanu środowiska w regionie Południowego Bałtyku objętego programem.

     Pozytywne skutki projektu mają polegać na zwiększeniu ilości sortowanych odpadów, mniejszej produkcji odpadów, zwiększeniu produkcji biogazu, zmniejszenia ilości składowisk, a także zmniejszeniu zanieczyszczenia wód gruntowych przenikających do Morza Bałtyckiego i emisji gazów cieplarnianych do atmosfery przyczyniających się do ocieplenia klimatu.

     Aby zapobiegać nadmiernemu  składowaniu odpadów UE wprowadziła hierarchię postępowania z odpadami, która polega na: 1.Prewencji, 2. Ponownym użyciu, 3.Recyklingu materiałowym, 4.Recyklingu energetycznym (spalanie i biogazowanie), 5.Składowanie.  

      Obszar Programu wskazuje na bardzo duże dysproporcje w stosowaniu tej hierarchii w poszczególnych regionach, co związane jest z rozwojem poszczególnych systemów gospodarowania odpadami oraz obowiązującymi  regulacjami prawnymi.  Wdrożenie tej hierarchii stanowi jeden z celów projektu.

Motto projektu to: „ratuj planetę- oszczędzaj pieniądze”.

Czas trwania projektu: 3 lata.

Koniec projektu: 2013 r.

Budżet całego projektu: 1 526 657,60 Euro.

Budżet Gminy Miasto Szczecin: 400 000,00 Euro.

Współfinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego wynosi  85%.

Na bieżąco będziemy informowac Państwa o postepach projektu.

     W Polsce istnieje obowiązek przekazania samochodu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub do stacji demontażu.

Listę Stacji Demontażu znajdziesz tutaj (kliknij) 

Listę Punktów Zbierania Pojazdów  Wycofanych z Eksploatacji znajdziesz  tutaj (kliknij) 

      Niestety większość tam nie trafia...  Stare samochody są częściej sprzedawane na części lub pozostawiane w lesie, czy zatapiane w rzece.  Trzeba zdawac sobie sprawę, że w samochodzie znajduje się wiele substancji szkodliwych a takie postępowanie jest niegodne z prawem.

    Niestety wraki często rozbierane są w warsztatach do tego nie uprawnionych i przy braku zachowania odpowiednich norm ochrony środowiska      (np. oleje wpuszczane są do gleby).  Ich działalność nie gwarantuje tego, że niebezpieczne dla środowiska odpady zostaną prawidłowo unieszkodliwione.

    W Polsce w 2008 roku do stacji demontażu trafiło zaledwie 165 tys. pojazdów, a w  2009  roku  190 tys. aut. To zaledwie 10 – 20 proc. wszystkich samochodów, które powinny tam  trafić. Niezgodnie z prawem demontowanych jest ok. 90 proc. wszystkich pojazdów wycofanych z użytku. Pojazdy są w rejestrach, ale fizycznie przestały istnieć. Zostały nielegalnie zdemontowane, pozostawiając szkodliwe substancje w środowisku. W Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) zarejestrowanych jest 24 mln pojazdów. Ale obowiązkowe ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej (OC) wykupiono w 2009 roku jedynie dla ok. 16 mln aut. Różnica to 8 mln aut. Prawdopodobnie porzuconych lub nielegalnie rozebranych. Natomiast Ministerstwo Środowiska uważa, ze z rynku „zniknęło” ok. 2,4 mln aut. 

_______________________________________________________________________________________

Czy wiesz, że średniej wielkości samochód osobowy, ważący około 1000 kg składa się z:

• 710 kg żelaza i stali,
• 90 kg cynku,
• 30 kg szkła,
• 22 kg aluminium,
• 11 kg innych metali nieżelaznych,
• 10 kg ołowiu,
• 6 kg miedzi,
• 5 kg cynku,
• 56 kg pozostałych niesklasyfikowanych części.
• A także tworzyw sztucznych, odpadów gumowych, czy różnych płynów eksploatacyjnych.

    Główny problem to brak obowiązku przekazania wraku do stacji demontażu. Brakuje sankcji, aby wyegzekwować ten obowiązek. Istnieje także szara strefa, polegająca na wystawianiu fałszywych zaświadczeń o przekazaniu pojazdu do stacji, choć nigdy on tam nie trafił. Problemem jest także koszt oddania samochodu do stacji w wysokości 500,00 PLN.

     Od 1 stycznia 2006 r. istnieje obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego z terytorium UE. W dodatku stacje otrzymują za każdy poddany recyklingowi pojazd  państwowe dotacje.  Za każdą tonę jest to ok. 500 PLN, które stacje otrzymują z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jako refundację. Jest to jednak nie więcej niż 200 000,00 Euro rocznie.  Możliwe jest również uzyskanie przez nich częściowo umarzalnych, niskooprocentowanych pożyczek inwestycyjnych. W 2009 roku NFOŚiGW przekazał „recyklerom” ponad 65 mln zł. Wypłacił również 4 mln zł gminom, za usunięcie wraków ze swoich terenów i przekazanie do stacji demontażu.

     Natomiast w przypadku producentów i importerów, którzy sprowadzili powyżej 1 tys. aut, ciąży obowiązek zapewnienie utylizacji zakupionego u nich pojazdu poprzez sieć finansowanych przez nich punktów utylizacji. W założeniu Ustawodawcy sieć punktów zbierania pojazdów lub stacji demontażu powinna być na tyle gęsta, by do najbliższego punktu nie było dalej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania lub siedziby właściciela pojazdu.

          Zgodnie z przepisami pojazd, co do którego nie ma wątpliwości, że został porzucony, może być przez służby gminne odholowany lub przewieziony na parking. Jeśli w przeciągu pół roku nie uda się odnaleźć właściciela ani on sam się nie zgłosi, gmina ma prawo pojazd przejąć na własność i oddać do stacji demontażu. Za każdy taki samochód może otrzymać 4 tys. zł za poniesione koszty, m.in. półroczny parking strzeżony czy koszty poszukiwania właściciela.

     W ubiegłym roku gminy złożyły do NFOŚiGW łącznie tylko  26 wniosków na kwotę zaledwie 400 tys. zł. W roku 2010 do funduszu wpłynęło już 44 wnioski na 4 mln zł.

     Wg Narodowego Funduszu powyższa kwota została skalkulowana bardzo korzystnie dla gmin. Pokrywa bowiem wszystkie koszty, wiążące się z procedurą usuwania pojazdu i przekazania go do odpowiedniej stacji demontażu.

      Natomiast koszta usunięcia wraku mogą się od siebie znacząco różnić , gdyż czasami wystarczy odholować samochód z publicznego parkingu, czasami zaś trzeba wydobyć go z jeziora, rzeki lub trudno dostępnego terenu. Do tego dochodzą koszty administracyjne poszukiwania właściciela, półrocznego strzeżonego parkingu i przekazania pojazdu do stacji demontażu.

/2010 r./

Żródła:

Komunalny.pl  " Recykling a składowanie samochodów"  

GazetaPrawna.pl  "Stare samochody kończą w lesie "  

SamorzadPAP.pl  "Kasa na ulicy"

W związku z bieżącymi doniesieniami prasowymi, nt. kar grożących Polsce ze strony Unii Europejskiej , w zakresie zbyt dużej ilości odpadów biodegradowalnych deponowanych na składowiskach,  pragniemy przybliżyc tą tematykę czytelnikom. 

Polska jeszcze przed przystąpieniem do Unii Europejskiej zobligowała się do wypełnienia zobowiązań, m.in.  w zakresie zagospodarowania odpadów biodegradowalnych, polegającej na ich zagospodarowaniu innym niż przez składowanie.

Czym sa odpady biodegradowalne? Są to odpady, które ulegają rozkładowi tlenowemu lub beztlenowemu.Wszelkie odpady nadające się do przetworzenia biologicznego ( w szczególności odpady żywnościowe, ogrodnicze, papier).

Okresy przystosowawcze  zostały zapisane w Dyrektywie Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów. W zgodzie z zapisanym w Dyrektywie harmonogramem Polska zobligowana jest do  ograniczania ilości odpadów deponowanych na składowiskach w trzech okresach :

• do 75% wagi ilości odpadów biodegradowalnych z roku 1995 do 16.7.2010,
• do 50% wagi ilości odpadów biodegradowalnych z roku 1995 do 16.7.2013,
• do 35% wagi ilości odpadów biodegradowalnych z roku 1995 do 16.7.2020.

W lipcu 2010 r. zakończył się pierwszy etap przystosowawczy. Niestety zakładany poziom nie został osiągnięty przez Polskę.

Co grozi Polsce za zbyt dużą ilość składowanych odpadów biodegradowalnych ?  

W konsekwencji Komisja Europejska może wydać opinię, w której wskaże Rządowi Polski uchybienia i wyda zalecenia, dot. działań, które należy podjąć, aby je usunąć. Jeśli nie zostaną one zrealizowane, wówczas Komisja będzie mogła zwrócić się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o nałożenia w drodze rozprawy sadowej na nasz kraj tzw. kary dobowej lub/i jednorazowej kary ryczałtowej.

Sam fakt naruszenia przez państwo członkowskie zobowiązań wynikających z porządku prawnego Unii Europejskiej nie pociąga za sobą (natychmiast i automatycznie) nałożenia okresowej kary finansowej czy też kary ryczałtowej. Pierwszym etapem w takich sytuacjach jest wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzający winę państwa członkowskiego i wzywający do uregulowania sytuacji. Dopiero w przypadku, gdy dane państwo uchyla się od zastosowania do wyroku ETS, nakładana jest na nie kara o wymiarze pieniężnym.

Grożące Polsce kary  pieniężne w wymiarze dziennym: w wariancie minimalnym jest to – 4332 euro/na dzień, a w wariancie maksymalnym: – 259 920 euro/na dzień.

Osobom fizycznym i wspólnotom mieszkaniowym nie podłączonym do sieci ciepłowniczej, poprzez banki, NFOŚiGW proponuje 45% dopłaty do zakupu i montażu kolektorów słonecznych do ogrzewania wody użytkowej.

Dopłaty będą udzielane do kredytów zarówno na zakup i montaż kolektorów słonecznych jak i aparatury niezbędnej do ich prawidłowego funkcjonowania. Inwestorzy mogą zatem liczyć na dofinansowanie kosztów: sporządzenia projektu budowlano-wykonawczego, zakupu:  kolektora słonecznego , nowego zasobnika wodnego,  automatyki, aparatury pomiarowej i instalacji, ciepłomierza oraz montażu zestawu.

 Więcej informacji, w tym lista banków udzielająca kredytu z dopłatą,  na stronie NFOŚiGW (kliknijj!)